Aynı Sözler, Aynı Hatalar, Aynı Sonuçlar

Trabzonspor – Alanya maçının ardından yine dönüp dolaşıp aynı noktadayız. Çünkü sorun sadece bugünlük değil, kronik.

Plan, Vizyon ve Uygulama Nerede?

Ne diyorduk ‘Çok iyi gidiyoruz, devre arasında üç transfer yaparsak çok daha iyi yerlere geleceğiz’

Diyorduk…!

Bu “iyi transferleri” sezon başında yapmayacaktık da ne zaman yapacaktık?
Sezon başında “takımın en iyileri” dediğimiz Mendy’yı göndermedik mi?, Uğurcan’ı göndermedik mi?

—gönderdik

— ama madem böyle bir plan vardı, niçin gönderdik?

 iki-üç nokta transfer onlarla daha güçlü olmaz mıydık?

Şimdi devre arasından medet umuyoruz.
Keşke sezon başında o sağlam hamleler yapılıp eksikler kapatılsaydı.

Lafın özü:
Her sene aynı şeyi yaşıyor, aynı cümleleri kuruyoruz.

Savić zaten müzmin sakatlıklarla boğuşuyor. Batagov da önümüzdeki maç yok.
Tım (Jabol) elinden geleni yapıyor, umarım o da sakatlanmaz — çünkü düşünün, o da yok olsa ne olur? Allah korusun.

Bu kadroyla mı ileri oynayacaksın kardeşim?
Olaigbe – Muci ikilisi ile mi?

İlk Yarı: Sistem Var Ama Ruh Yok

Trabzonspor ilk yarıda sadece “sistem” ile ayakta kaldı.
Oysa futbolda sistem kadar ruh da gerekir.

O Galatasaray maçındaki istek?
O iştah?
O yırtıcılık?
O kazanma enerjisi?
Hiçbiri yoktu.

Baniya sağlam durdu, Okay idare etti.
Ama Olaigbe’ye Augusto da eşlik etmeyince takım yine eksik, yine eksik, yine eksik…

Golümüz?
Kalecimizin hızlı düşünmesi, oyunu el ile başlatması ve Mustafa’nın 30 metre sürüp yaptığı ortadan geldi.
Takımı ateşleyen, organize bir atak değil; bireysel çabaydı.

İlk yarı bırak 4. vitese çıkmayı,
2. vitesi bile göremedik.

İkinci Yarı: Aynı Hikâye, Aynı Senaryo

İkinci yarı da aynı tas aynı hamam.

Alanya “Ben geliyorum kardeş” diyerek tek kale oynamaya başladı.
Tribünde biz “Değişiklik! Değişiklik!” diye bağırmayı bırakmadık.

Fatih hoca 58’de Augusto ve Olaigbe’yi çıkardı; yerlerine Arif ve Muci geldi.

Hoca darılmasın ama…
Bu değişiklik olurken yanımdaki gazeteci arkadaşıma dedim ki:
“Keşke yapmasaydı, daha kötü olacak.”

Ve dediğim oldu!

Alanya daha çok bastı, daha fazla pozisyona girdi.
Çünkü bazen inat etmenin bir anlamı yoktur.

Muci formsuzsa, Olaigbe kötüyse, direnme kardeşim, direnme!

Son Söz: Sorun Bugün Değil, Düzen

Bu maç bize yine şunu gösterdi:

• Eksikler hep aynı,
• Ders çıkarılmıyor,
• Planlama yanlış,
• Transfer politikası günü kurtarma üzerine.

1 puan kötü değil belki ama futbol alarm veriyor.

Bu yazıyı bir yere kaydedin…
Devre arasında yapılacak 2-3 takviyeden sonra da aynı cümleleri kurmayalım.

Çünkü Trabzonspor taraftarı artık söz değil;
plan, vizyon ve uygulama görmek istiyor.

Asıl Acı Gerçek

Takım oyunu berbat durumda.
Bireysel performanslar dipte.
Kafa olarak ayakları yere basmayan bir sürü oyuncu var.

Peki bu durumu kime borçluyuz?

Eğer adalet olmazsa, çalışmazsan, kısa vadede kazanırsın belki ama sonunda kaybetmeye mahkûmsun.

Birileri sürekli “iyiyiz, yolundayız, şöyle güçlüyüz” diye yaygara kopartıyor…
Ama şunu unutmayın:

Alanyalı futbolcular biraz daha ayakları yere bassaydı, bu maçın sonucu felaket olurdu.

Önlemini almazsan, balon “pıt” diye söner.

Çeyreğimiz kadar bütçesi olan Alanya’nın:

• nasıl pasla çıktığını,
• nasıl takım halinde makine gibi oynadığını,
• nasıl doğru değişikliklerle oyunu yönettiğini

gördük.

İnşallah bir gün biz de görürüz…