Ne Maçı?

Daha maç başlamadan yazmaya başladım.
Çünkü bazen insan sahadaki oyundan önce kendi içindeki maçı oynuyor.
İki yıl önce kalp “yoklaması”…

E dedim:
“Bu ne o zaman?”
Cevap yok…
Ama küfür var.
Bizim futbolun özeti gibi.
Hakem?
Cihan Aydın
Hani bazı maçlara “atanan” değil de “gönderilen” isimler olur ya…
İşte onlardan biri.
Neredeyse Galatasarayın halı saha maçlarına bile gönderilecek
Yönetim?
Sessiz.
Saha?
Gergin.
Tribün?
Zaten patlamaya hazır.
Ben?
Hâlâ pamuk gibi…
Ta ki maç başlayana kadar…
Çünkü bazı maçlar sahada oynanmaz.
İçeride oynanır.
İlacımı almışım ama…..
Panik atak yavaş yavaş yeniden geliyor…
Nefes daralıyor…
İkinci yarı başladı….Telefona baktım:
27 cevapsız çağrı.
Hayat dışarıda akıyor…
Sen içeride sıkışıyorsun.
Arkadaşa dedim:
“Maç bitince acil…”
O dedi:
“Maç bitmeden çıkalım.”
İşte Türkiye gerçeği:
Maç mı önemli, sağlık mı?
Cevap:
“Trafiğe kalmayalım…”
Çıktık.
Hastane.
Serum.
İki saat sonra evdeyim.
Telefona bakamadım 40 olmuştur çağrılar
Ve şimdi asıl meseleye geliyorum:
Siteden de aramışlardır yazı nerede diye:
“Maç yazısı?”
İşte orada sinirlendim.
Çünkü herkes şunu konuşuyor:
“Taktik neydi?”
“Kim kötü oynadı?”
“Hakem ne yaptı?”
İnternete bakıyorsun:
“Hocanın sistemi yok”
“Bu kadroyla bu oyun mu?”
“Hakem maçı katletti”
Herkes bir şey söylüyor…
Ama kimse şunu söylemiyor:
Bu zaten eşit bir maç değil ki.
Karşında senden 3 kat pahalı takım var.
Yedekleri bile senin ilk 11’in ayarında.
Onların “rotasyon oyuncusu”…
Senin “transfer hayalin.”
Senin yedeğin?
Onların kulübesinde su bile taşıyamaz.
Şimdi soruyorum:
Bu maçta analiz mi yapılır?
Yoksa gerçek mi konuşulur?
Benim cevabım belli:
NE MAÇI?
Bu bir maç değil…
Bu bir farkın sahaya yansıması.
Kazansan mucize diyeceksin.
Kaybetsen normal diyeceksin.
E o zaman…
Yorum da boş.
Boş verin taktiği…
Boş verin sistemi…
Önce şunu kabul edin:
Bu ligde bazı maçlar oynanmadan başlar.
Ve bazı insanlar…
O maçları tribünde değil, kalbinde kaybeder.